Bron : Bitterlemon

zaterdag 21 november 2009 22:40 door Erwin Wolff

Sinterklaas is weer in het land en dat zullen we weten ook. In een van de vorige jaren rond deze tijd hadden we de Duitse en Zweedse kunstenaressen die deze oer-Hollandse traditie niet begrepen, vandaag is het “rockzangeres” Anouk die deze traditie een “racistisch baggerfeest” noemt.

En inderdaad, als je het volgens het politieke correcte discours denkt dan kun je inderdaad tot deze conclusie komen. Sinterklaas is zo onpolitiek correct als maar kan. Zonder al te veel fantasie kan men er het beeld van blanke heer die zwarte onhandige slaafjes beveelt in zien. Dat beeld is uiteraard niet terecht, maar dat misverstand kan makkelijk ontstaan.

Als de we incorrecte lijn van zwarte-piet-als-neger vasthouden kunnen we concluderen dat Anouk dat zegt omdat ze niet blij is te realiseren zelf zwanger te zijn van een zwarte piet. Maar goed, dat is puur hypothetisch. Zwarte piet is immers zwart omdat hij door de schoorsteen kruipt.

Sinterklaas als doelwit van de aanhangers van de religie der niet-beledigers, dat is niet iets recents. En ook zeker niet ongevaarlijk. Want naast een bonte optocht van allerlei activisten, kunstenaars, zelfbenoemde intellectuelen en ander uitschot dat door niemand serieus wordt genomen is er ook het bedrijfsleven. Specifieker: de detailhandel. Als een winkelketen een Angelsaksische eigenaar krijgt, die bang voor is rechtszaken, is het voortbestaan van de viering van Sinterklaas twijfelachtig.

Nu ben ik natuurlijk geen voorstander van pure commerciële onzin, maar Sinterklaas is meer dan dat. Ik heb als kind intens genoten van het Sinterklaasfeest. Ik zal dus deze traditie tegenover iedereen op elk moment willen verdedigen. Sinterklaas staat voor mij, en de meeste andere Nederlanders gelukkig, voor de geborgenheid van het gezin. Met cadeaus als smeermiddel en bonus. Dat gezinnen te weinig bij elkaar zijn is misschien wel een verklaring voor de blijvende populariteit van het Sinterklaasfeest. Kom aan Sinterklaas en je komt aan het Nederlandse gezin. En dat vinden de Nederlandse gezinnen niet leuk.

Toen enige jaren geleden de NPS (u weet wel, die objectieve “taakzender" die zich immer inzet voor linkse idealen) het waagde gekleurde pieten op te voeren tijdens de officiële intocht van Sinterklaas was de reactie bijzonder emotioneel. En terecht ook. Net zoals toen 2 kunstenaressen een “discussie” wilden beginnen over het “racistische” Sinterklaasfeest. Nou ja, discussie. De uitkomst stond wat hun betreft al vast. Weg met Sinterklaas. Wederom werd een gevoelige snaar geraakt getuige diverse bedreigingen. Ook recent, toen bekend werd dat in Amsterdam de Sint geen kruis meer op zijn mijter heeft, waren Kamervragen het gevolg.

Het doet mij ook deugd dat Nederlanders zo conservatief kunnen zijn wat betreft tradities. Dat conservatisme een toekomst heeft bewijst het Sinterklaasfeest. Traditie, op voorwaarde dat deze iets voorstelt en niet zich louter beroept op onzin (zoals Valentijn [1]), raakt een gevoelige snaar bij de Nederlander.

Vanwege de emotionele uitbarstingen als men het Sinterklaasfeest ter discussie stelt kunnen we er vanuit gaan dat van alle feesten en tradities het Sinterklaasfeest wel redelijk in zijn voortbestaan gegarandeerd is.

Iets wat overigens niets met Nederlandse of Vlaamse traditie te maken heeft is de Kerstman. De Kerstman pretendeert in tegenstelling tot Sinterklaas een internationaal verschijnsel te zijn. Een internationalist dus. En ook hypercommercieel getuige de extreme populariteit bij de winkelketens. De Kerstman is er dus voor iedereen terwijl Sinterklaas er voor kiest zijn verjaardag exclusief in Nederland en Vlaanderen te vieren. Oftewel de Kerstman is "inclusief" in de geest van het multiculturalisme.

Wat hebben we nu? We hebben de Kerstman als agent van het internationale grootkapitaal die de leugen van multiculturele inclusiviteit verspreid. Dood aan dit verschijnsel.

En Sinterklaas? Leve Sinterklaas. Leve de geborgenheid van pakjesavond. Leve de traditie!
Noot

[1] Voor de mensen die het niet kennen. Op Valentijnsdag koop je een bloem voor je geliefde. Net alsof je alleen op die dag iets voor haar voelt en dat dan alleen maar door het kopen van spullen voor haar kan laten zien.